Tijdens de oorlog was het Zuiderpark voor Hagenaars en Hagenezen meer dan alleen een plek om te wandelen of te recreëren. Het park werd ook gebruikt om te overleven.

Mijn opa woonde destijds in de Aalbesstraat, samen met mijn oma, mijn moeder en haar zus, die allebei in de oorlog werden geboren. In die jaren trok hij regelmatig naar het Zuiderpark en de bosjes van Pex om hout te sprokkelen voor de kachel. Daarvoor huurde hij een bakfiets bij een lorrenboer in de Hendrik van Deventerstraat. Met die zware fiets reed hij richting het park, op zoek naar takken en sprokkelhout.

Maar het waren gevaarlijke tijden. Ook in en rond het Zuiderpark werden razzia’s gehouden. Mannen die konden werken liepen het risico opgepakt te worden voor dwangarbeid.

Sprokkelen in gevaarlijke tijden

Op een van die dagen was mijn opa samen met oom Jan aan het sprokkelen toen er plotseling gevaar dreigde. Mijn opa duwde de bakfiets snel in de bosjes en wist op tijd weg te komen. Toen het later weer veilig genoeg leek, fietste hij snel naar huis. Samen met mijn oma werd het hout uitgeladen en op het balkon gelegd, waarna de bakfiets direct werd teruggebracht.

Een dag later stond oom Jan voor de deur om te vragen waar zijn deel van het hout gebleven was. Dat was typisch oom Jan. Hij was een slimme werker, vooral omdat hij anderen graag het werk liet doen. Meer van het praten dan van het bukken, zeg maar. Aan de razzia kon hij natuurlijk niets doen, maar terwijl mijn opa hout had staan sprokkelen, had oom Jan misschien twee keer gebukt om iets op te rapen. Toch kwam hij later wel vragen waar zijn aandeel was gebleven.

Mijn opa vertelde droog dat de bak was omgekieperd en dat alles kwijt was geraakt, terwijl het sprokkelhout ondertussen rustig op het balkon lag.

Meewerken aan de wederopbouw

Na de oorlog bleef het Zuiderpark een rol spelen in zijn leven. Omdat hij zijn werk was kwijtgeraakt nadat zijn Joodse werkgever was gedeporteerd, kwam hij terecht in de wederopbouw. Hij werkte mee aan werkzaamheden rond het Villierskopje, hielp bij het bruggetje richting de Anna Polakweg en deed voorbereidende werkzaamheden voor het plaatsen van De Fluitspeler. Daarnaast plantte hij bomen en struiken en hielp hij grasvelden inzaaien.

Later kreeg mijn opa werk als conducteur op de tram, werk dat hij jarenlang heeft gedaan. Maar het Zuiderpark bleef dichtbij. Als hij dagdienst had en het mooi weer was, ging mijn oma met de kinderen naar het park om te picknicken. Ze woonden toen inmiddels in de Vlierboomstraat en wandelden via de Zuiderparklaan naar het park. Ze zaten dan vaak bij De Fluitspeler. Als mijn opa klaar was met zijn dienst, kwam hij hen ophalen en wandelden ze samen weer terug naar huis.

Mijn opa vertelde vaak over het werk dat hij in het park had gedaan. Mijn oma is daar altijd trots op gebleven. Voor haar was het bijzonder dat hij had meegeholpen aan de wederopbouw van het Zuiderpark. Pas veel later besefte ik dat hij eigenlijk vertelde over hetzelfde Zuiderpark dat later ook een groot deel van mijn eigen leven zou worden. Het waren van die verhalen die tussen alle andere verhalen door liepen en ongemerkt ergens bleven hangen.

Trouwfoto’s bij De Fluitspeler

Toen mijn ouders gingen trouwen en een plek zochten voor hun trouwfoto’s, wist mijn moeder meteen waar die gemaakt moesten worden: bij het water van het Villierskopje, bij De Fluitspeler. Daar zijn hun trouwfoto’s uiteindelijk ook gemaakt.

Voor mij speelde het Zuiderpark in mijn jeugd eigenlijk een veel kleinere rol. Mijn ouders verhuisden naar een ander deel van Den Haag en daardoor was

Ook professioneel dichtbij

Ook professioneel kreeg het Zuiderpark een belangrijke plek in mijn leven. Ik maakte in opdracht van de stichting Zuiderpark de website van het Zuiderpark. Daardoor ben ik jarenlang ook via mijn werk met het park bezig geweest.

Herstel en opnieuw vertrouwen

En nu, na een moeilijke periode waarin ik ernstig ziek ben geworden, speelt het Zuiderpark opnieuw een grote rol in mijn leven. Twee keer per week ga ik naar fysiotherapie bij B&B Healthcare in de Sportcampus Zuiderpark. Dat doe ik inmiddels al twee jaar.

Daardoor staat het Zuiderpark voor mij niet meer alleen voor Parkpop, barbecueën, wandelen en fietsen. Het staat nu ook voor herstel, gezondheid en opnieuw vertrouwen krijgen in mijn lichaam.

Maar vooral werk ik toe naar het moment dat ik die spontaniteit weer terug heb. Gewoon mijn spullen pakken en naar het Zuiderpark gaan. Om te wandelen, te fietsen, te picknicken of te barbecueën. Niet ingewikkeld, niet groots gepland. Gewoon gaan.

Groetjes Willemijn