Zuiderpark 100 jaar, echt? Voor mij voelt het park alsof het er altijd al was. Ik ken het inmiddels al zo’n 65 jaar. Ik ben geboren in de Lannoystraat en voor ons was het Zuiderpark gewoon óns park. De plek waar we op zondagmiddag gingen wandelen, zonder dat daar een groot plan achter zat. Je liep erheen omdat het dichtbij was.
Een van mijn vroegste herinneringen is aan het Zuiderpark in de winter. De hellingen aan de kant van de Loevesteinlaan lagen dan soms vol sneeuw. We woonden aan het begin van de Lannoystraat, bij de Pieter Langendijkstraat, maar mijn oma woonde aan de overkant in de Windesheimstraat. Daardoor kwamen we daar vaak. Met de slee gingen we naar beneden, steeds opnieuw. Met koude, natte, rode gezichten gingen we door tot we naar binnen moesten komen.
In de zomer was er natuurlijk het openluchtzwembad. Dat was soms ook ’s avonds open. Heerlijk vond ik dat. Zwemmen terwijl de dag langzaam afkoelde, alsof de zomer nog even wat langer mocht duren.
Later kwam Parkpop. Daar liepen we gewoon naartoe. Mooie middagen op het veld, muziek, mensen, alles dichtbij. Ik weet nog dat Claudia de Breij ons een keer kwam interviewen over wat we die dag van Parkpop vonden. Ze was toen nog niet echt bekend. Dat moet ergens in de jaren negentig zijn geweest.
Parkpop hoefden we soms niet eens vanaf het veld te beleven. Vanaf het balkon in de Lannoystraat kon je het, als de wind goed stond, gewoon volgen.
Ook De Parade herinner ik me als iets bijzonders. Het fijne was dat je nergens ingewikkeld voor hoefde te reizen. Het lag allemaal op loopafstand. Het Zuiderpark hoorde bij het dagelijks leven.
Zelfs ’s nachts speelde het park een rol. Als ik uit was geweest, fietste ik erdoorheen. Via het Veluweplein het park in en er dan weer uit bij de Aagje Dekenlaan. Midden in de nacht dacht ik soms: zal ik wel, zal ik niet? Maar ik deed het vaak. Gelukkig is er nooit iets gebeurd.
“Sommige plekken fotografeer je niet,
omdat ze zo vanzelfsprekend bij je leven horen.”
Het gekke is dat ik bijna geen foto’s heb van mezelf in het Zuiderpark. In ieder geval niets waar het park echt herkenbaar op staat. Maar misschien zegt dat ook wel iets.
Kortom: het Zuiderpark is altijd mijn park geweest.
Groetjes Irene
