In het najaar van 2018 ben ik mijn rechteronderbeen verloren aan amputatie. Ik ging revalideren en moest/mocht een prothese aan. Ik had daar meteen een aversie tegen. In de zomer van 2019 ging ik in therapie bij een psycholoog om dit alles te verwerken. Én om uiteindelijk toch een prothese te kunnen dragen/mee te lopen.

Wanneer ik uit therapie kwam, dan ging ik rondjes rijden in het Zuiderpark. Ik ging tegen de bomen praten, niet hard op gewoon in mijzelf. Ik heb wel miljoenen rondjes gereden. Vele uren bij het water aan de Loevesteinlaan kant gestaan. In stilte. In gedachten geschreeuwd. Gelachen. Gehuild.
En uiteindelijk geheeld en genezen.

Het groen, de stilte, de zachtheid van het park. Het ruisen van de bladeren van de bomen, struiken en bosjes. De kindjes. De groepen. De personen. De hardlopers. Alle ‘lopers’ hebben mij geholpen met leren lopen en zin krijgen in lopen.

En de bomen, de bomen…
Als die bomen van het Zuiderpark konden praten…nou nou dan zouden ze van alles kunnen vertellen over mijn proces en “heelwording”.

Mijn psycholoog en ik hebben vaak gelachen, als ik over het Zuiderpark vertelde. Maar het was altijd goed!

Dit is mijn verhaal over mijn Zuiderpark.
(En ik kom er nog graag)!

Vriendelijke groet,
Sowyen

Het bericht Als die bomen van het Zuiderpark konden praten… verscheen eerst op Zuiderpark Den Haag.

Begin 2020 trof de pandemie ons met volle kracht. Als gepensioneerden, zonder kinderen, en uiteraard zonder de rijkdom van kleinkinderen, dreigden wij in een isolement te geraken. Opeens mocht en kon niets meer.

Om 7 uur ‘s-morgens boodschappen doen. Geen bezoek ontvangen; noch op bezoek gaan. Hoeveel legpuzzels we hebben gelegd, boeken we hebben gelezen, hebben we niet bijgehouden. De ” huidhonger” sloeg toe. Het gemis van familie en vrienden werd groot.

Tijdens de lockdown van december, die steeds weer werd verlengd en uiteindelijk tot en met april duurde was het helemaal niet uit te houden.

Maar…het Zuiderpark was er, als grote trooster. Met een grote kan koffie en een picknickmand spraken wij af met familie en vrienden, steeds met 2 en op afstand. Gezellig bij de vijver op een bankje, of stoeltjes mee langs die heerlijke paadjes, een plekje gezocht en kakelen maar.

Kitty vierde er zelfs haar verjaardag met vriendinnen, in een grote cirkel, op ieder 1.5 meter afstand. Op kleden, met hapjes en drankjes maakten wij er wat van.

Met onze wandelgroep “de Zuiderpark stappers”, in ganzenpas achter elkaar op gepaste afstand, later naast elkaar, maar nog steeds op 1.5 meter. We pasten ons aan naar het dringend advies van de persconferenties.

Daarvoor was maar één plaats geschikt. Het Zuiderpark. We hielden op die manier toch contact met elkaar, zodat we niet van elkaar vervreemden.

Wij zijn je zeer dankbaar mooi Zuiderpark.

Als slot heb ik nog een gedichtje over je geschreven, hier onder geplaatst.

Lenny

Rust in je hoofd
Dat heerlijke gevoel
Dat prachtige geluid
s-Morgens vroeg er op uit
In de natuur genieten van alles om je heen
Het gevoel van tevredenheid
De dierenwereld met z’n bedrijvigheid.

Zo maar even je ogen dicht
En luisteren naar de geluiden om je heen
Het geklepper van een romantisch reigerpaar
Het gesnater van de eenden daar
Even geen gedoe, geen corona nieuws
Even de werkelijkheid achter je laten
Alleen in het Zuiderpark en voor het verlaten
Die rust meenemen naar huis.

Het bericht Ons Zuiderpark verscheen eerst op Zuiderpark Den Haag.

In de vijver legt de zon haar kont als een zoen,
de trapfiets verplaatst de ronding in rimpels:
was het rond met puntige hoeken of hoekig in een cirkel?
Of kwam het gelegen: zonaanbidders op een plaid kriskras?

We traden op, overal waar het kon met stevige stem,
en overal op waar het niet kon, en: welke route je ook nam,
om te verdwalen in het niet vergeten van wat fijn is,
geluiden worden steeds sterker in onze gedachten.

Nu we zeker weten dat er niets was wat we konden
vergeten, sla jij je arm om mij heen, en zegt:
“Laten we hier nog even blijven. Het is zo prachtig
om te zien hoe het gras zichzelf herstelt.” 

– Hans-

Foto: Zuiderpark; tuin tussen Anna Polakweg en Marie Jungiusweg met beeld ‘Fluitspeler’ 1990
Vervaardiger:  Kempff, P.G.
Bron: Haags Gemeentearchief

Het bericht Steeds opnieuw beginnen verscheen eerst op Zuiderpark Den Haag.

In 1937 was het circus Sarrasani in Scheveningen met onder andere  de 108 jaar oude olifant Jenny.  Na een van de voorstellingen overleed Jennie echter. Het Museum voor Onderwijs kocht de dode olifant toen voor 50 gulden om het skelet later tentoon te kunnen stellen.

Het lichaam van Jenny werd in eerste instantie naar een slachthuis gebracht om het uit te benen. Om het skelet verder schoon te krijgen werd het in de grote vijver in het Zuiderpark gelegd. Daar konden de algen dan het vlees van de botten eten. Een jaar werd het skelet weer boven water gehaald en al het vlees was inderdaad van de botten verdwenen waarna deze naar het museum werden overgebracht.

Later heb ik dit verhaal nog eens terug kunnen lezen in “Het Binnenhof” dus het was geen fabeltje.

Rob

Foto: Vervoer van de olifant Jenny van circus Sarrasani, die op het station te Scheveningen in elkaar was gezakt, per sleperswagen naar de Dierentuin
Vervaardiger: Polygoon (meer dan 70 jaar geleden gepubliceerd)
Bron: Haags Gemeentearchief

Het bericht Het verhaal van de olifant in de vijver verscheen eerst op Zuiderpark Den Haag.

Voor het voetbal en moest je in het Zuiderpark zijn naar ADO. Mijn vader had een perskaart van de Haagse courant dus elke thuiswedstrijd stond hij op het veld en ik achter het hek op de west tribune.

We gingen ook altijd naar het openlucht zwembad. Daar had je een groot grasveld waar je kon liggen zonnen.

Ook gingen we op woensdagmiddag naar het openluchttheater. Ik heb daar jaren als vrijwilliger gewerkt.

En dan natuurlijk Parkpop om nooit meer te vergeten!

Ik woon nog steeds in Den Haag en kom nog af en toe in Moerwijk. Ik ben nu met pensioen en doe vrijwilligers werk voor de ambassade van Den Haag om toeristen onze mooie stad te laten zien.

Ik las in de Posthoorn dat het volgend jaar 100 jaar geleden is dat de spade de grond inging voor de aanleg van het Zuiderpark!

met vriendelijke groet Wim

Foto: Zuiderpark. Parkpop 1990
Archiefnummer fotograaf: 39847
Bron: Haags gemeentearchief

Het bericht Ado, het openluchttheater, het openlucht zwembad en natuurlijk Parkpop! verscheen eerst op Zuiderpark Den Haag.

Toen mijn zus en ik nog op de basisschool zaten, ik was toen een jaar of 6, ging mijn moeder met ons elke woensdag vanaf Spoorwijk, waar wij in die tijd woonden, lopend naar het Zuiderpark.

Via de ingang aan het Veluweplein gingen we het park binnen. Eerst langs rollerschaatsbaan daar bleven we even staan om te kijken. Daarna gingen we door naar het Hertenkamp de herten voeren. We vervolgde onze weg naar de bloementuin, deze zit aan de ingang Vreeswijkstraat tegenover de kinderboerderij. Langs het standbeeld van de kat, naar de bloementuin met de eendenvijver. In het midden van de bloemen staat daar het beeld van de jongen met de fluit, ook wel Orpheus in de Dessa vernoemd naar het boek van Augusta de wit, dan over het bruggetje even naar de kinderboerderij. Als laatste gingen we dan naar de speeltuin van Ot en Sien, waar we dan de rest van de middag speelden en een ijsje kregen. Om 17:00 uur gingen we meestal weer richting huis. Ik herinner me nog dat ze een keer de hoofden van Ot en Sien en af hadden geslagen. Vroeger was er water maar in mijn tijd was dit al een zandbak.

Later kwam ik met schoolzwemmen als het mooi weer was in het buitenzwembad Zuiderpark. Om bij de kleedhokjes te komen moest je eerst langs het zwembad. Dat was altijd opletten geblazen, anders lag je al met kleding en al in het water. Dat vonden de jongens uit mijn klas erg leuk. Gelukkig was ik snel genoeg dus heb nooit een nat pak gehaald.

Mijn Oom Piet de oudste broer van mijn vader was altijd langs de lijn van het ADO terrein te vinden en volgens mij een trouw erelid van de club. Mijn Oom heeft op 63 jarige leeftijd een hartaanval gekregen en is daaraan overleden. Men heeft toen het pontlaantje ter nagedachtenis aan hem aangelegd. Met het verdwijnen van het ADO Stadion uit het Zuiderpark is voor zover ik weet ook het Pont laantje verdwenen.

Zelf ben ik ook nog vaak toen mijn kinderen klein waren bij de kinderboerderij geweest Op de woensdagmiddag mocht je dan de cavia’s knuffelen. De treintjes vonden ze ook erg leuk. Ik kocht dan meestal een tien rittenkaart. In het begin ging ik mee, later ging ik dan heerlijk in het grasveld in de zon zitten en zwaaien als ze langs kwamen.

We hebben verjaardagfeestjes bij de bowlingbaan en het Zwembad gevierd. En uiteraard naar de speeltuin van Ot en Sien, hoewel deze in de tijd wel veel veranderd is.

Met mijn dochter heb ik nog een tijd op de dinsdagavond baantjes in het huidige zwembad Zuiderpark gezwommen. Mijn man skeelert nog regelmatig in het Zuiderpark, en op warme zomeravonden lopen we nog wel eens een rondje door het park. Wij wonen ongeveer lopend een kwartier van het Zuiderpark vandaan.

Ik heb leuke herinneringen aan het Zuiderpark en kom hier nog steeds graag.

Hartelijke groeten,

Jolanda

Het bericht Zuiderpark loopt eigenlijk als een rode draad door mijn leven verscheen eerst op Zuiderpark Den Haag.